Ψάρεμα Kajikia albida: το ψάρι των εκατομμυρίων που ως το 2001 κανείς δεν αναγνώριζε με σιγουριά

9 Οκτωβρίου 2026

Στο Όσιαν Σίτι της αμερικανικής πολιτείας Μέριλαντ μαζεύονται κάθε χρόνο από το 1974 ψαράδες ανοιχτής θάλασσας για το White Marlin Open (ρωσική Wikipedia)· η πόλη, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, αυτοαποκαλείται «White Marlin Capital of the World». Το 2019, σύμφωνα με τη ρωσική Wikipedia, συμμετείχαν 3.500 άνθρωποι και μοιράστηκαν 6,1 εκατομμύρια δολάρια — τα 1,5 εκατομμύρια από αυτά για ένα και μόνο ψάρι 36 κιλών. Το 2016, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, μόνο ένα ψάρι έπιασε το ελάχιστο βάρος των 70 λιβρών· το πλήρωμα κόπηκε σε τεστ ανιχνευτή ψεύδους και ο ιδιοκτήτης του σκάφους δεν πήρε τα 2,8 εκατομμύρια δολάρια. Κι όμως, ως το 2001 κανείς δεν μπορούσε να πει με σιγουριά πόσα τέτοια ψάρια υπάρχουν: ένα μέρος από τα ψάρια που καταμετρήθηκαν ήταν, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, άλλο είδος. Αυτό το άρθρο αφορά τον *Kajikia albida* — αγγλικά white marlin (σε μετάφραση «λευκός μάρλιν»), γερμανικά Weißer Marlin, γαλλικά makaire blanc, ισπανικά aguja blanca ή marlín blanco, ιταλικά marlin bianco, πορτογαλικά marlim-branco, ιαπωνικά ニシマカジキ (nishimakajiki).

Το ψάρι που ήταν δύο ψάρια

Ο σωσίας του είναι ο *Tetrapturus georgii* (αγγλικά roundscale spearfish). Σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, ο *Kajikia albida* συχνά περνιόταν για εκείνον — και αντίστροφα —, κάτι που πιθανότατα αλλοίωσε τα στοιχεία αποθεμάτων και των δύο ειδών. Μόλις το 2001 ερευνητές του Guy Harvey Research Institute του Nova Southeastern University στη Φλόριντα έδειξαν με γενετικές αναλύσεις ότι πρόκειται για δύο σαφώς διαφορετικά είδη. Γίνεται και με γυμνό μάτι, αλλά μόνο από κοντά και σε δύο σημεία: Πρώτον, στα λέπια — στον *T. georgii* το μπροστινό τους άκρο είναι πλατύ και στρογγυλό, εξ ου και το αγγλικό όνομα· στον *Kajikia albida* είναι πιο σκληρά, σύμφωνα με τη ρωσική Wikipedia μυτερά μπροστά, με μία ή δύο σκληρές αιχμές στο πίσω χείλος. Δεύτερον, στην απόσταση ανάμεσα στην έδρα και το εδρικό πτερύγιο: στον *T. georgii* η έδρα βρίσκεται πολύ μπροστά από το πτερύγιο, πάνω από το μισό του μήκους του (αγγλική Wikipedia)· στον *Kajikia albida* η απόσταση είναι πολύ μικρότερη από το μισό ύψος του πρώτου εδρικού πτερυγίου, σύμφωνα με τη ρωσική Wikipedia 0,18 έως 0,39 φορές αυτό το ύψος. Η ρωσική Wikipedia ονομάζει το σχήμα των λεπιών και αυτή την απόσταση καθοριστικά γνωρίσματα για να ξεχωρίσει κανείς τους μάρλιν μεταξύ τους.

Άλλαξε και το όνομα. Ο Κουβανός ζωολόγος Φελίπε Πόεϊ περιέγραψε το ψάρι το 1860 ως *Tetrapturus albidus* — στο ίδιο γένος με τα ψάρια-λόγχες (spearfish), ανάμεσά τους και ο Μαρλίνος Μεσογείου (αγγλική, ρωσική Wikipedia). Μόλις το 2006 ο Collette και οι συνεργάτες του, ύστερα από γενετικές έρευνες, τον μετέφεραν στο νέο γένος *Kajikia*, μαζί με τον πλησιέστερο συγγενή του, τον *Kajikia audax* (αγγλικά striped marlin) από τον Ινδο-Ειρηνικό (αγγλική Wikipedia). Η γερμανική Wikipedia τα αποκαλεί αδελφά είδη: το ένα στον Ατλαντικό, το άλλο στον Ινδο-Ειρηνικό.

Πώς θα τον αναγνωρίσεις

Είναι ένας μάρλιν μεσαίου μεγέθους (αγγλική Wikipedia): σύμφωνα με τη ρωσική Wikipedia, μικρότερος από τον *Makaira nigricans* και τα ψάρια του γένους *Istiophorus*, αλλά σαφώς μεγαλύτερος από τα ψάρια-λόγχες. Το σώμα είναι επίμηκες και πεπιεσμένο στα πλάγια, το ράμφος χοντρό, μακρύ και στρογγυλό σε διατομή, ο αυχένας ανασηκωμένος (ρωσική Wikipedia), το ουραίο πτερύγιο έντονα διχαλωτό και δρεπανοειδές. Το πιο εντυπωσιακό γνώρισμα είναι το πρώτο ραχιαίο πτερύγιο: μπροστά ψηλό — ψηλότερο από το σώμα — και στρογγυλεμένο, έπειτα, σύμφωνα με τη ρωσική Wikipedia, στο ύψος της δωδέκατης ακτίνας πέφτει απότομα και συνεχίζει χαμηλό σχεδόν σε όλη τη ράχη. Και τα θωρακικά πτερύγια είναι μακριά, φαρδιά και στρογγυλεμένα στην άκρη· τα στενά κοιλιακά πτερύγια έχουν περίπου το ίδιο μήκος με τα θωρακικά (γερμανική, ρωσική Wikipedia). Η πλευρική γραμμή φαίνεται καθαρά και πάνω από το θωρακικό πτερύγιο σχηματίζει μια καμπούρα (αγγλική Wikipedia). Το δέρμα φέρει πολύ μικρά, μυτερά λέπια, ακόμη και πάνω στο ράμφος, και θυμίζει λίγο, σύμφωνα με τη γερμανική Wikipedia, δέρμα καρχαρία.

Το χρώμα: από πάνω μπλε-μαύρο, τα πλευρά ασημόλευκα και καφέ στικτά, η κοιλιά ασημόλευκη· κάποιες φορές το σώμα διατρέχουν περισσότερες από 15 σειρές αχνών υπόλευκων λωρίδων (FishBase). Η γερμανική Wikipedia περιγράφει τη ράχη ως βαθύ σκούρο μπλε, συνήθως με 16 έως 22 στενές, ανοιχτόχρωμες ζώνες-σέλες, και τα πλευρά συχνά καφετιά συννεφιασμένα. Το πρώτο ραχιαίο πτερύγιο είναι σκούρο μπλε με μαύρες κουκκίδες, το θωρακικό και το ουραίο μαυροκάφετα (FishBase). Όπως κι άλλοι μάρλιν, μπορεί, σύμφωνα με τη ρωσική Wikipedia, να αλλάζει χρώμα ανάλογα με τη διέγερση. Βραγχιακές άκανθες δεν έχει, έχει όμως μικρά αλλά κοφτερά δόντια (αγγλική Wikipedia, FishBase), και αντί για νηκτική κύστη, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, μικρούς θαλάμους σαν κυστίδια που αναλαμβάνουν τον ρόλο της. Τα νεαρά ψάρια γύρω στα 12 cm έχουν ακόμη ραχιαίο πτερύγιο σαν πανί με οφθαλμοειδείς κηλίδες (γερμανική Wikipedia) — η ρωσική μετρά τέσσερις, που χάνονται καθώς το ψάρι μεγαλώνει.

Μέγεθος: Το FishBase δίνει 300 cm ολικό μήκος ως μέγιστο, 210 cm ως συνηθισμένο μήκος και 82,5 kg ως το μεγαλύτερο δημοσιευμένο βάρος. Σύμφωνα με τη ρωσική Wikipedia, αυτό είναι το ρεκόρ της International Game Fish Association, που πιάστηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1979 ανοιχτά της Βραζιλίας. Στην εμπορική αλιεία με παραγάδια κυριαρχούν ψάρια 130 έως 210 cm (ρωσική Wikipedia). Τα θηλυκά γίνονται μεγαλύτερα (FishBase).

Στη Μεσόγειο: ένας περιπλανώμενος

Ο *Kajikia albida* είναι ψάρι του Ατλαντικού: σύμφωνα με το FishBase, από περίπου 45° Βόρεια έως 45° Νότια στον νοτιοδυτικό Ατλαντικό και ως τις 35° Νότια στον νοτιοανατολικό, και επιπλέον στον Κόλπο του Μεξικού και στην Καραϊβική (αγγλική Wikipedia). Η γερμανική Wikipedia τραβά το βόρειο όριο ανάμεσα στο Ακρωτήριο Χάτερας και τον Βισκαϊκό Κόλπο, το νότιο ανάμεσα στο Μαρ ντελ Πλάτα και την περιοχή του Ακρωτηρίου στη Νότια Αφρική· ήδη στη Μάγχη είναι, γράφει, πολύ σπάνιος. Τα όρια μετακινούνται με τις εποχές: σε μεγαλύτερα γεωγραφικά πλάτη φτάνει μόνο τη ζεστή εποχή του αντίστοιχου ημισφαιρίου (FishBase, ρωσική Wikipedia). Και η Μεσόγειος; Το FishBase γράφει ότι τα ευρήματα από τη Μεσόγειο και από τη Βρετάνη οφείλονται προφανώς σε λίγα περιπλανώμενα άτομα· η αγγλική και η ρωσική Wikipedia λένε το ίδιο. Η γερμανική, η ιταλική και η φινλανδική Wikipedia είναι πιο γενναιόδωρες: εμφανίζεται, λένε, σπάνια στη δυτική Μεσόγειο. Η ιταλική τον χαρακτηρίζει «σπάνιο στις ιταλικές θάλασσες».

Όποιος λοιπόν έχει μάρλιν στο αγκίστρι στη Μεσόγειο, συνήθως έχει έναν άλλον: τον Μαρλίνο Μεσογείου, *Tetrapturus belone*, τον μόνο μάρλιν που περνά όλη του τη ζωή στη Μεσόγειο, και στον οποίο αυτή η σειρά αφιερώνει χωριστή ομάδα. Η ιταλική Wikipedia τους συγκρίνει απευθείας: ο *Kajikia albida* έχει μακρύτερο ράμφος, στρογγυλεμένο μπροστινό λοβό του ραχιαίου πτερυγίου, πολύ μακρύτερα θωρακικά πτερύγια και στα πλευρά πολλές κάθετες λωρίδες από λιλά έως γαλάζιο του ουρανού. Ο τρόπος που ψαρεύεται είναι, κατά την ίδια, παρόμοιος με του Μαρλίνου Μεσογείου. Πόσο συχνά εμφανίζεται πραγματικά στη Μεσόγειο δεν το λέει καμία από τις πηγές — ούτε αριθμό, ούτε εποχή, ούτε περιοχή.

Πού βρίσκεται και τι τρώει

Νερό: συνήθως πάνω από το θερμοκλινές, σε βαθύ, μπλε νερό πάνω από 100 μέτρα, με θερμοκρασία επιφάνειας πάνω από 22 °C και αλατότητα 35 έως 37 ‰· σε μεγάλο μέρος του βιότοπού του τρέχουν ρεύματα 0,5 έως 2 κόμβων (FishBase). Το FishBase δίνει βάθος 0 έως 150 μέτρα, συνήθως 0 έως 100. Πιο ρηχά νερά κάτω από 100 μέτρα και θερμοκρασίες κάτω από 22 °C τα αποφεύγει, σύμφωνα με τη γερμανική Wikipedia.
Δομή: Σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, τον βρίσκεις κοντά σε ξέρες, αβαθή και υποθαλάσσια φαράγγια (canyons)· η γερμανική αναφέρει όρια υδάτινων μαζών, ζώνες ανάβλυσης, κατωφέρειες και υποθαλάσσιες χαράδρες — και το ρεύμα, λέει, δεν τον ενοχλεί καθόλου. Σύμφωνα με τη ρωσική Wikipedia, κυνηγά συχνά πάνω από υποθαλάσσια εξάρματα.
Βουτιές: Βουτά για λεία σε τόξα σχήματος V ή U ως περίπου 200 μέτρα βάθος. Για το κρύο, σκοτεινό νερό έχει μεγαλύτερα μάτια και μπορεί να ζεσταίνει στοχευμένα τα μάτια και τον εγκέφαλο (αγγλική Wikipedia).
Τροφή: ψάρια και καλαμάρια (FishBase). Η αγγλική Wikipedia αναφέρει χελιδονόψαρα, μικρούς τόνους, κυνηγούς (λαμπούγκες) και καλαμάρια, η γερμανική ρέγγες, σκουμπριά, πέρκες και ακόμη μικρότερους καρχαρίες, η πορτογαλική παλαμίδα και σουπιές. Σύμφωνα με τη ρωσική Wikipedia, στον Κόλπο του Μεξικού ανοιχτά της Φλόριντα και του Μισισιπή έτρωγε μικρούς τόνους των γενών *Euthynnus* και *Auxis*, ανοιχτά της βορειοανατολικής Βραζιλίας κυρίως το ψάρι *Brama brama* και ένα καλαμάρι που βρισκόταν σε ένα στα δύο στομάχια. Τα περισσότερα θηράματα εκεί είχαν μήκος το πολύ 8 cm, σε κάθε στομάχι υπήρχαν μόνο ένα ή δύο — το μεγαλύτερο ήταν ένα φιδοσκούμπρι 40 έως 73 cm.
Κυνήγι: Σύμφωνα με τη γερμανική Wikipedia, αχρηστεύει τη λεία του με χτυπήματα του ράμφους ώστε να μην μπορεί να ξεφύγει. Επειδή το στομάχι του είναι μικρό, κυνηγά, σύμφωνα με τη ρωσική Wikipedia, όλη μέρα σε μικρές μερίδες. Κάποιες φορές κυνηγά μαζί με άλλα αρπακτικά ψάρια για να τρώει πιο αποδοτικά (αγγλική Wikipedia).
Αναπνοή: Αναπνέει με εμβολιστικό αερισμό — πρέπει να κολυμπά συνεχώς για να αναπνέει (αγγλική Wikipedia). Ένα σημαδεμένο ψάρι εμφανίστηκε ξανά, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, ύστερα από 474 ημέρες σε απόσταση 6.517 km από το σημείο σήμανσης.
Εχθροί: ο λευκός καρχαρίας, οι καρχαρίες μάκο και οι μικροί καρχαρίες-πούρα, που του ανοίγουν τρύπες στο δέρμα (γερμανική Wikipedia)· τους μάρλιν που έχουν πιαστεί σε αγκίστρια και δίχτυα τους τρώνε, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, καρχαρίες, μαυροδέλφινα και όρκες.

Αναπαραγωγή το καλοκαίρι, πάνω από βαθιά νερά

Για να γεννήσει, σύμφωνα με το FishBase, πηγαίνει σε υποτροπικά νερά, κυρίως στις αρχές του καλοκαιριού, πάνω από βαθιά, μπλε νερά ανοιχτής θάλασσας στους 20 έως 29 °C· η γερμανική Wikipedia λέει 24 έως 29 °C. Ως περιοχές αναπαραγωγής η αγγλική Wikipedia αναφέρει τον Κόλπο του Μεξικού, το Πέρασμα της Μόνα, τα νερά νοτιοδυτικά των Βερμούδων και βορειοδυτικά του Γκραντ Μπαχάμα, η ρωσική τις Μπαχάμες, τις Βερμούδες και τη νοτιοανατολική ακτή της Βραζιλίας — ανοιχτά της βορειοανατολικής Βραζιλίας από Απρίλιο έως Ιούνιο. Γεννά, σύμφωνα με τη ρωσική Wikipedia, μία φορά τον χρόνο, και μάλιστα σε ζευγάρια· μαζική ωοτοκία δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ. Ένα θηλυκό φέρει, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, 190.000 έως 586.000 αυγά, σύμφωνα με τη ρωσική 418.675 έως 877.150. Μεγαλώνει πολύ γρήγορα και, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, μπορεί να ζήσει 15 χρόνια και παραπάνω.

Πώς ψαρεύεται — και τι πρέπει να ξέρεις

Το FishBase τον καταγράφει ως ψάρι αθλητικού ψαρέματος με μικρή εμπορική αξιοποίηση. Περίπου το 90 % της ετήσιας αλιείας πιάνεται, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, ως παρεμπίπτον αλίευμα σε παραγάδια και δίχτυα που στήνονται για άλλα ψάρια. Η γερμανική Wikipedia τον αποκαλεί διάσημο ψάρι αθλητικού ψαρέματος, που στο ψάρεμα ανοιχτής θάλασσας ξεχωρίζει με τα τεράστια άλματά του· τα παραγάδια τον πιάνουν, σύμφωνα με τη γερμανική Wikipedia, μόνο μεταξύ 25 και 175 μέτρων βάθους — άρα μια στοχευμένη προστασία είναι εφικτή, επειδή άλλα περιζήτητα ψάρια κατεβαίνουν βαθύτερα. Η φινλανδική Wikipedia γράφει ότι οι ψαράδες αθλητικού ψαρέματος τον θαυμάζουν και τον φοβούνται: στο τσίμπημα μπορεί να αρπάξει το καλάμι από τα χέρια ενός απρόσεκτου ψαρά. Στις ΗΠΑ η αλίευση μάρλιν επιτρέπεται, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, μόνο σε ερασιτέχνες ψαράδες.

Η απελευθέρωση είναι πιο δύσκολη απ’ ό,τι φαίνεται. Σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, η μάχη, ο χειρισμός, το ξαγκίστρωμα και η απελευθέρωση εξαντλούν τόσο πολύ τον *Kajikia albida* ώστε έως και στο 32 % των περιπτώσεων δεν μπορεί πια να κρατήσει την άνωσή του. Συνιστώνται circle hooks (κυκλικά αγκίστρια), που ξεαγκιστρώνονται πιο γρήγορα. Στα αμερικανικά ύδατα του Ατλαντικού, του Κόλπου του Μεξικού και της Καραϊβικής το ψάρι πρέπει να μένει στο νερό, δίπλα στο σκάφος· αν το βγάλεις από το νερό, ο κίνδυνος θανάτου μετά την απελευθέρωση αυξάνεται, σύμφωνα με έρευνες, κατά περίπου 30 % (αγγλική Wikipedia: η έρευνα συνεχίζεται).

⚠️ Ό,τι ακολουθεί είναι συμπέρασμα από τη βιολογία του, όχι παραπομπή σε πηγή: ένα ψάρι που κυνηγά πάνω από το θερμοκλινές σε μπλε νερό πάνω από 22 °C, στέκεται σε κατωφέρειες, φαράγγια και όρια ρευμάτων και τρώει μικρά ψάρια-δόλωμα, το ψάχνεις εκεί όπου το ζεστό, βαθύ νερό συναντά δομή. Στη Μεσόγειο είναι, απ’ όσα λένε οι πηγές, ένας περιπλανώμενος — όποιος πιάνει εκεί μάρλιν, κατά πάσα πιθανότητα έχει πιάσει Μαρλίνο Μεσογείου. Αν πιστεύεις ότι έχεις *Kajikia albida*: άφησέ τον στο νερό, φωτογράφισε — ραχιαίο πτερύγιο, θωρακικά πτερύγια και την κοιλιά δίπλα στο εδρικό πτερύγιο —, βγάλε το circle hook, απελευθέρωσέ τον. Και επειδή το ράμφος μπορεί να τραυματίσει: μακριά τα χέρια από την άκρη του ράμφους.

Για την κουζίνα: το FishBase χαρακτηρίζει τη σάρκα εξαιρετικής ποιότητας· πωλείται νωπή και κατεψυγμένη. Η φινλανδική Wikipedia τη συγκρίνει με μοσχάρι γάλακτος· πιο πολύτιμοι είναι, γράφει, οι επιμήκεις μύες κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης. Το FishBase τον κατατάσσει ως ακίνδυνο. Η Greenpeace, σύμφωνα με τη ρωσική Wikipedia, τον έχει βάλει στην κόκκινη λίστα θαλασσινών της — είδη του σουπερμάρκετ με υψηλό κίνδυνο υπεραλίευσης. Και σύμφωνα με την ιταλική Wikipedia, πάνω του μπορεί να ζει ένα παρασιτικό κωπήποδο, το *Gloiopotes ornatus*. Ελάχιστα μεγέθη, ποσοστώσεις και υποχρεώσεις απελευθέρωσης τα ορίζει κάθε χώρα μόνη της — έλεγξέ τα επιτόπου.

Επτά αντιφάσεις, που τις αφήνουμε ανοιχτές

Υπάρχει στη Μεσόγειο; FishBase, αγγλική και ρωσική Wikipedia: μόνο λίγα περιπλανώμενα άτομα. Γερμανική, ιταλική και φινλανδική Wikipedia: σπάνια στη δυτική Μεσόγειο. Ολλανδική Wikipedia: απαντά στη Μεσόγειο — χωρίς επιφύλαξη.
Πόσο απειλείται; FishBase: «Least Concern», μη απειλούμενο, αξιολόγηση της 1ης Μαΐου 2021. Ρωσική Wikipedia: το 2011 κατατάχθηκε ως «απειλούμενο», το 2022 ξανά ως «μη απειλούμενο», επειδή ο πληθυσμός σε τρεις γενιές δεν μειώθηκε αρκετά. Αγγλική Wikipedia: στη λίστα των απειλούμενων ειδών από το 2007. Γερμανική: «στο χείλος της εξαφάνισης».
Πόσες ακτίνες έχει το ραχιαίο πτερύγιο; FishBase: καμία άκανθα, 43 έως 52 μαλακές ακτίνες. Γερμανική Wikipedia: 43 έως 52 σκληρές ακτίνες. Αγγλική: συνήθως 28 έως 46. Ρωσική: 38 έως 46 στο πρώτο ραχιαίο πτερύγιο.
Πότε ωριμάζει γεννητικά; Γερμανική Wikipedia: από περίπου 1,3 m. Ρωσική: 139 cm (αρσενικά) και 147 cm (θηλυκά). Αγγλική: 153,2 cm και 189,9 cm. FishBase: 164 cm, εύρος από 130 cm.
Πού γεννά; Αγγλική Wikipedia: σε ζεστά, τροπικά νερά κοντά στον Ισημερινό — και μετά αναφέρει τον Κόλπο του Μεξικού, τις Βερμούδες και τις Μπαχάμες, που βρίσκονται πολύ βορειότερα. FishBase: για τον σκοπό αυτό πηγαίνει σε υποτροπικά νερά. Και ο αριθμός των αυγών: 190.000 έως 586.000 (αγγλική) έναντι 418.675 έως 877.150 (ρωσική Wikipedia).
Μοναχικός ή σε ομάδα; Αγγλική Wikipedia: μένει συνήθως μόνος. Πορτογαλική: μοναχικό ψάρι που σχηματίζει ζευγάρια μόνο για την αναπαραγωγή. Φινλανδική: κινείται σε μικρά κοπάδια. Γερμανική: κυνηγά μόνος ή σε χαλαρές ομάδες.
Πόσο περιζήτητος είναι για τους ψαράδες; Γερμανική Wikipedia: διάσημο ψάρι αθλητικού ψαρέματος, φινλανδική: τον θαυμάζουν και τον φοβούνται, αγγλική: ψάρεμα εκατομμυρίων δολαρίων. Ολλανδική Wikipedia: στο αθλητικό ψάρεμα λίγοι τον κυνηγούν.

Πέντε ονόματα που οδηγούν στο λάθος ψάρι

«Speerfisch» και «копьеносец». Η γερμανική Wikipedia τον αποκαλεί στο κείμενο «diesen Speerfisch» («αυτό το ψάρι-λόγχη»), η ρωσική τον καταγράφει ως атлантический белый копьеносец, «ατλαντικός λευκός λογχοφόρος». Ψάρια-λόγχες με τη στενή έννοια όμως είναι τα είδη του γένους *Tetrapturus* — ανάμεσά τους ο *T. georgii*, με τον οποίο τον μπέρδευαν, και ο Μαρλίνος Μεσογείου. Ως δεύτερο όνομα η ρωσική Wikipedia δίνει πιο ξεκάθαρα белый марлин, «λευκός μάρλιν».
«Marlim-azul» και «espadarte-meca». Η πορτογαλική Wikipedia απαριθμεί ως άλλα ονόματα του marlim-branco και τα marlim-azul και espadarte-meca. Όμως marlim-azul είναι ο *Makaira nigricans*, και espadarte στα πορτογαλικά είναι ο ξιφίας. Ξεκάθαρα είναι τα marlim-branco και, σύμφωνα με το GBIF, agulhão-branco.
«Espadon». Στα γαλλικά το GBIF τον καταγράφει μεταξύ άλλων ως Espadon — έτσι όμως λέγεται ο ξιφίας, *Xiphias gladius*, στον οποίο αυτή η σειρά αφιερώνει χωριστή ομάδα. Ξεκάθαρο είναι το makaire blanc (de l’Atlantique).
«Aguglia imperiale». Η ιταλική Wikipedia τον περιγράφει ως «πολύ όμοιο» με την aguglia imperiale — που είναι ο Μαρλίνος Μεσογείου. Και σκέτο aguglia στα ιταλικά είναι το όνομα της ζαργάνας. Στα σικελικά το GBIF δίνει για τον *Kajikia albida* τα Augghia pilligrina και Augghia peddirina. Ξεκάθαρο είναι το marlin bianco.
«Λευκός» — ή «δυτικός»; Το ιαπωνικό όνομα ニシマカジキ σημαίνει κατά λέξη «δυτικός μακατζίκι»: マカジキ (makajiki) στα ιαπωνικά είναι ο *Kajikia audax* (striped marlin), το αδελφό του είδος από τον Ινδο-Ειρηνικό. Το «λευκός» δεν υπάρχει εκεί. Στα ελληνικά το GBIF δίνει μόνο «Marlinos Atlantikou», «Μαρλίνος Ατλαντικού» — που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και ο *Makaira nigricans*, στον οποίο αυτή η σειρά αφιερώνει χωριστή ομάδα.

Μένει το ερώτημα με το οποίο ξεκινά κάθε άρθρο αυτής της σειράς: πότε. Βάθος, λεία και τρόπος κυνηγιού είναι γραμμένα παραπάνω, και είναι σταθερά. Αυτό που αλλάζει κάθε μέρα είναι όλα τα άλλα — και ακριβώς εκεί κρίνεται αν αξίζει μια μέρα στο νερό. Αυτό υπολογίζει το StrikeAhead: παίρνει τις συνθήκες στα δικά σου νερά και σου λέει πότε αξίζει η διαδρομή. Και επειδή το μπλε νερό, τις κατωφέρειες και τα όρια των ρευμάτων δεν τα διαβάζεις από την πρώτη μέρα, το StrikeAhead Pathfinder σου λέει με ποιον θα βγεις: επιλεγμένοι οδηγοί και καπετάνιοι, ελεγμένοι προσωπικά πριν από την καταχώριση — άδεια και ασφάλιση —, με επαληθευμένες ψαριές αντί για διαφημιστικές φωτογραφίες, χωρίς πληρωμένη κατάταξη και για σένα ως ψαρά χωρίς προμήθεια μεσολάβησης.

Ψάρεψε τη σωστή στιγμή →