Ψάρεμα Makaira nigricans: ο γίγαντας που κανείς δεν ξέρει αν υπάρχει μία ή δύο φορές

7 Οκτωβρίου 2026

Στη σελίδα του FishBase για τον *Makaira nigricans* υπάρχει μια ασυνήθιστα ειλικρινής φράση. Το FishBase ακολουθεί τον κατάλογο του FAO του Nakamura (1985) και καταγράφει τον μάρλιν του Ατλαντικού, *Makaira nigricans*, και εκείνον του Ινδοειρηνικού, *Makaira mazara*, ως δύο είδη — κυρίως επειδή διαφέρει το σχέδιο της πλευρικής γραμμής τους. Αμέσως μετά όμως σημειώνει: πολλοί επιστήμονες θεωρούν ακριβώς αυτό το γνώρισμα ανεπαρκές και βλέπουν ένα μόνο είδος, που ζει στον Ατλαντικό, τον Ειρηνικό και τον Ινδικό. Η αγγλική Wikipedia γράφει ότι «συνήθως θεωρούνται ένα είδος», η γερμανική ότι η έρευνα αναγνωρίζει «όλο και περισσότερο» μόνο ένα — η ιαπωνική αντίθετα τους εξετάζει ρητά χωριστά. Για έναν ψαρά στην Ευρώπη το ερώτημα είναι λιγότερο ακαδημαϊκό απ’ ό,τι ακούγεται: ο μάρλιν που θα συναντήσεις εδώ είναι σε κάθε περίπτωση αυτός του Ατλαντικού. Η αγγλική Wikipedia αναφέρει αθλητικό ψάρεμά του στον ανατολικό Ατλαντικό από το Αλγκάρβε ως την Αγκόλα, με τις Αζόρες, τα Κανάρια, το Πράσινο Ακρωτήριο, τη Μαδέρα και την Ασένσιον. Αυτό το άρθρο αφορά τον *Makaira nigricans* — γερμανικά Blauer Marlin, αγγλικά blue marlin, γαλλικά makaire bleu, ισπανικά aguja azul, ιταλικά marlin azzurro, πορτογαλικά marlim-azul, ιαπωνικά ニシクロカジキ (nishikurokajiki).

Ένα σπαθί, ένα στιλέτο — ή μήπως τύχη;

Ο *Makaira nigricans* ανήκει στην οικογένεια Ιστιοφορίδες (Istiophoridae), στην οποία ανήκουν επίσης ο ιστιοφόρος και οι υπόλοιποι μάρλιν (FishBase, γερμανική Wikipedia). Ήδη στο όνομα του γένους οι πηγές αρχίζουν να διαφωνούν: σύμφωνα με την αγγλική και την ιταλική Wikipedia, το *Makaira* προέρχεται από την ελληνική μάχαιρα, ένα κοντό σπαθί ή κυρτό στιλέτο, και από τη λατινική machaera, «σπαθί». Το FishBase αντίθετα αποδίδει το makaira ως «ευτυχισμένος, πλούσιος». Στο όνομα του είδους συμφωνούν όλοι: το *nigricans* σημαίνει σύμφωνα με τη γερμανική Wikipedia «μαυριδερός, σκούρος», σύμφωνα με την αγγλική «αυτός που μαυρίζει». Τον περιέγραψε ο Γάλλος Bernard Germain de Lacépède το 1802 (FishBase) — σύμφωνα με τη ρωσική Wikipedia μόνο με βάση ένα σχέδιο· δείγμα τύπου δεν υπάρχει. Η ιαπωνική Wikipedia δίνει ως έτος της πρώτης περιγραφής το 1908.

Πώς θα τον αναγνωρίσεις

Το σώμα είναι επίμηκες και στα πλάγια μόνο λίγο πεπλατυσμένο· το ψηλότερο σημείο του βρίσκεται αμέσως πίσω από το κεφάλι, και από εκεί χαμηλώνει όλο και περισσότερο προς τα πίσω (γερμανική Wikipedia). Το ράμφος είναι μακρύ και δυνατό και σε διατομή στρογγυλό — αυτό ξεχωρίζει όλες τις Ιστιοφορίδες από τον ξιφία, του οποίου το σπαθί είναι πλατύ και κοφτερό στις άκρες (γερμανική Wikipedia). Το πρώτο ραχιαίο πτερύγιο απλώνεται στο μεγαλύτερο μέρος της ράχης· το μπροστινό του τμήμα υψώνεται μυτερό, αλλά μένει πάντα χαμηλότερο από το ύψος του σώματος. Σύμφωνα με τη γερμανική και την αγγλική Wikipedia στηρίζεται σε 39 έως 43 ακτίνες, το δεύτερο σε 6 έως 7. Τα μακριά, στενά θωρακικά πτερύγια (19 έως 22 ακτίνες) διπλώνουν σφιχτά πάνω στο σώμα, το πρώτο εδρικό και το ουραίο πτερύγιο μέσα σε αυλάκια — αυτό τον κάνει υδροδυναμικό (αγγλική Wikipedia). Ο ουραίος μίσχος φέρει σε κάθε πλευρά δύο ισχυρές καρίνες. Το δέρμα καλύπτεται από χοντρά, οστέινα, επιμήκη λέπια. Ένα γνώρισμα που στα ενήλικα ψάρια σχεδόν δεν φαίνεται: η πλευρική γραμμή σχηματίζει ένα δίκτυο σαν συρματόπλεγμα, που στα νεαρά είναι ευδιάκριτο και αργότερα χάνεται κάτω από το δέρμα (γερμανική Wikipedia). Ακριβώς αυτό το δίκτυο είναι ο λόγος που το FishBase τον χωρίζει από τον μάρλιν του Ινδοειρηνικού — του οποίου η πλευρική γραμμή αποτελείται, σύμφωνα με την ιαπωνική Wikipedia, από απλές θηλιές.

Το χρώμα: από πάνω μαυρογάλαζο, από κάτω ασημόλευκο, και ανάμεσα περίπου 15 σειρές από αχνές, κοβαλτί λωρίδες από στρογγυλές κουκκίδες ή στενές ραβδώσεις (FishBase, αγγλική Wikipedia). Το πρώτο ραχιαίο πτερύγιο είναι σκούρο μπλε ως σχεδόν μαύρο και χωρίς στίγματα ή κηλίδες· τα υπόλοιπα πτερύγια είναι καφεόμαυρα, μερικές φορές με μια απόχρωση σκούρου μπλε· η βάση των εδρικών πτερυγίων λάμπει ασημόλευκη (FishBase). Όπως και άλλες Ιστιοφορίδες, μπορεί να αλλάζει χρώμα πολύ γρήγορα — αυτό το επιτρέπουν τα ιριδοφόρα, κύτταρα του δέρματος που αντανακλούν το φως (αγγλική Wikipedia). Σύμφωνα με τη ρωσική Wikipedia, στο κυνήγι γίνεται συνήθως έντονα μπλε, σύμφωνα με τη γερμανική η αντίθεση των λωρίδων εξαρτάται από τη διάθεσή του.

Μέγεθος: το FishBase αναφέρει 500 cm ολικό μήκος ως μέγιστο, 290 cm ως σύνηθες μήκος και 636 kg ως το βαρύτερο δημοσιευμένο βάρος. Αυτό είναι ταυτόχρονα και το παγκόσμιο ρεκόρ της IGFA: 1.402 λίβρες και 2 ουγγιές, πιασμένο στα ανοιχτά της Βιτόρια στη Βραζιλία (αγγλική Wikipedia). Τα θηλυκά γίνονται, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, έως τέσσερις φορές βαρύτερα από τα αρσενικά, που σπάνια ζυγίζουν πάνω από 160 kg. Τα ψάρια από 1.000 λίβρες και πάνω (λίγο πάνω από 450 kg) οι ψαράδες τα λένε «grander».

Πού βρίσκεται και τι τρώει

Εξάπλωση: σύμφωνα με το FishBase στον Ατλαντικό, σε τροπικά και εύκρατα νερά, μεταξύ 50° Βόρεια και 45° Νότια, σε 22 έως 31 °C, ένα ψάρι μεγάλων μεταναστεύσεων. Η γερμανική Wikipedia τον χαρακτηρίζει τον πιο δεμένο με τους τροπικούς από όλες τις Ιστιοφορίδες· στον δυτικό Ατλαντικό είναι, σύμφωνα με τα αλιευτικά στοιχεία, συχνότερος απ’ ό,τι στον ανατολικό, όπου σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia απαντά κυρίως στα ανοιχτά της Αφρικής, μεταξύ 25° Βόρεια και 25° Νότια. Το καλοκαίρι η περιοχή του επεκτείνεται σε εύκρατα γεωγραφικά πλάτη, τον χειμώνα αποσύρεται προς τον ισημερινό· στα δυτικά, το πού βρίσκεται το καθορίζουν θερμά ρεύματα όπως το Ρεύμα του Κόλπου (αγγλική Wikipedia). Προς τα βόρεια φτάνει, σύμφωνα με τη φινλανδική Wikipedia, ως τη βορειοδυτική ακτή της Ισπανίας.
Βιότοπος: ψάρι του ανοιχτού ωκεανού, μακριά από τη στεριά (αγγλική Wikipedia). Ζει συνήθως μόνος, σπάνια σε κοπάδια (FishBase). Το χρώμα του νερού μετράει: στον βόρειο Κόλπο του Μεξικού δείχνει σαφή προτίμηση στο μπλε νερό (FishBase). Τα περισσότερα ψάρια βρίσκονται, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, σε νερό πάνω από 24 °C· έχουν καταγραφεί σε θερμοκρασίες επιφάνειας από 21,7 έως 30,5 °C.
Βάθος: το FishBase δίνει 0 έως 1.000 μέτρα. Σύμφωνα με τη γερμανική Wikipedia κατοικεί στα ανώτερα 200 μέτρα, σύμφωνα με την αγγλική πηγαινοέρχεται μεταξύ επιφάνειας και περίπου 100 μέτρων — τη νύχτα συνήθως κοντά στην επιφάνεια, τη μέρα βαθύτερα, μέσα σε όρια που θέτουν η θερμοκρασία και το οξυγόνο. Η γαλλική Wikipedia δίνει ως κύρια ζώνη τα ανώτερα 40 μέτρα.
Τροφή: κυρίως ψάρια, καθώς και χταπόδια και καλαμάρια· τρώει τη μέρα (FishBase), τροφικό επίπεδο 4,5. Σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, μεγάλο μέρος της λείας του αποτελούν μικροί τόνοι κοπαδιού όπως τα κοπάνια (γένος *Auxis*) και ο *Katsuwonus pelamis*· παίρνει όμως και λεία μεγάλη όσο ένας λευκός μάρλιν ή όσο *Thunnus albacares* και μεγαλόφθαλμοι τόνοι γύρω στις 100 λίβρες. Η γερμανική Wikipedia αναφέρει έναν μάρλιν 290 kg από τον Κόλπο της Γουινέας, που είχε καταπιεί έναν μεγαλόφθαλμο τόνο 50 kg.
Το ράμφος ως όπλο: αν οι μάρλιν κυνηγούν με το ράμφος τους ήταν, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, για πολύ καιρό αμφιλεγόμενο. Μια ιαπωνική μελέτη του 2007 εξέτασε 227 *Makaira nigricans* και βρήκε 130 αχώνευτα θηράματα με τρυπήματα, κοψίματα και άλλα τραύματα, που αποδόθηκαν στο ράμφος. Με αυτό ζαλίζει ή τραυματίζει τη λεία και μετά επιστρέφει για να φάει.
Μεταναστεύσεις: σημαδεμένα ψάρια μετακινήθηκαν μεταξύ Καραϊβικής, Βενεζουέλας και Μπαχαμών, καθώς και από τις Αμερικανικές Παρθένους Νήσους ως τη Δυτική Αφρική. Ένας μάρλιν που σημαδεύτηκε στα ανοιχτά του Ντέλαγουερ ξαναπιάστηκε στα ανοιχτά του Μαυρίκιου στον Ινδικό Ωκεανό — μετά από 9.254 μίλια (αγγλική Wikipedia).
Ταχύτητα: εδώ οι αριθμοί αποκλίνουν πολύ, δες παρακάτω. Η αγγλική Wikipedia αναφέρει ως συχνά παρατιθέμενη μέγιστη ταχύτητα τα 72 km/h· τον περισσότερο χρόνο όμως κολυμπά με κάτω από 4,5 km/h.

Επτά εκατομμύρια αυγά — και αναπαραγωγή στα ανοιχτά της Πορτογαλίας

Ο *Makaira nigricans* γίνεται γεννητικά ώριμος, σύμφωνα με την αγγλική και τη γερμανική Wikipedia, στα δύο έως τέσσερα χρόνια — τα αρσενικά στα 35 έως 44 kg, τα θηλυκά στα 47 έως 61 kg. Η αναπαραγωγή γίνεται στα τέλη του καλοκαιριού και το φθινόπωρο, στον βόρειο Ατλαντικό σύμφωνα με τη γερμανική Wikipedia από τον Ιούλιο ως τον Οκτώβριο. Ένα θηλυκό μπορεί να γεννήσει σε μία εποχή έως τέσσερις φορές, αφήνοντας κάθε φορά πάνω από επτά εκατομμύρια αυγά, το καθένα περίπου 1 mm (αγγλική Wikipedia). Οι προνύμφες παρασύρονται στα ανοιχτά νερά και μεγαλώνουν, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, έως 16 mm τη μέρα· έχουν βρεθεί κυρίως στα ανοιχτά των νοτιοανατολικών ΗΠΑ, στην Καραϊβική και στα ανοιχτά της Βραζιλίας. Ενδιαφέρον για την Ευρώπη: σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, οι μάρλιν αυτοί μεταναστεύουν τον Ιούνιο και τον Ιούλιο για αναπαραγωγή στα διεθνή ύδατα ανοιχτά της Πορτογαλίας — και ακριβώς εκεί, σύμφωνα με την ίδια πηγή, πλήττονται ιδιαίτερα από την υπεραλίευση. Σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, τα αρσενικά ζουν έως 18, τα θηλυκά έως 27 χρόνια· το FishBase, βάσει μιας μελέτης ραδιοάνθρακα, δίνει μέγιστη ηλικία σχεδόν 20 χρόνια.

Πώς ψαρεύεται — και τι πρέπει να ξέρεις

Το FishBase τον καταγράφει ως ψάρι αθλητικής αλιείας και ως εμπορικά αξιοποιούμενο, με κατηγορία τιμής «υψηλή». Η ιστορία του αθλητικού ψαρέματος ξεκινά, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, τη δεκαετία του 1920 και τις αρχές της δεκαετίας του 1930 στις Μπαχάμες, όταν πρωτοπόροι όπως ο Van Campen Heilner και ο S. Kip Farrington εξερεύνησαν τα νερά γύρω από το Μπίμινι και το Cat Cay. Ο Zane Grey και ο Ernest Hemingway τον ψάρεψαν στα Florida Keys, στις Μπαχάμες και στα ανοιχτά της Κούβας και έγραψαν πολλά γι’ αυτόν· στο «Ο γέρος και η θάλασσα» του Hemingway ο ψαράς Σαντιάγο παλεύει τρεις μέρες ανοιχτά της Κούβας με έναν τέτοιο μάρλιν (αγγλική Wikipedia). Στις Μπαχάμες είναι εθνικό ψάρι και βρίσκεται στο εθνόσημο, στις Βερμούδες κοσμεί το χαρτονόμισμα των 5 δολαρίων. Η γερμανική Wikipedia περιγράφει τη μάχη: μια μακριά πάλη με θεαματικά άλματα έξω από το νερό.

⚠️ Ό,τι ακολουθεί είναι συμπέρασμα από τη βιολογία του, όχι παραπομπή σε πηγή: ένα ψάρι που κυνηγά μόνο του στο μπλε, ζεστό νερό της ανοιχτής θάλασσας, τη μέρα πηγαινοέρχεται μεταξύ επιφάνειας και περίπου 100 μέτρων και ακολουθεί τόνους κοπαδιού, αναζητείται πολύ ανοιχτά — εκεί όπου το νερό είναι πάνω από 24 °C και βρίσκονται οι μικροί τόνοι. Ένα ψάρι που μπορεί να ξεπεράσει τα 600 kg απαιτεί βαρύ εξοπλισμό big game και έμπειρο πλήρωμα. Για τους Ευρωπαίους ψαράδες, τα τεκμηριωμένα πεδία βρίσκονται στον Ατλαντικό: στο Αλγκάρβε και γύρω από τις Αζόρες, τη Μαδέρα, τα Κανάρια και το Πράσινο Ακρωτήριο. Και επειδή, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, το ποσοστό επιβίωσης των μάρλιν που απελευθερώνονται είναι χαμηλό — λόγω των τραυματισμών κατά το ψάρεμα —, στην απελευθέρωση μετράει κάθε λεπτό: σύντομη μάχη, το ψάρι μένει στο νερό, απαγκίστρωση με προσοχή.

Για την κουζίνα: το FishBase τον κατατάσσει ως ακίνδυνο. Η σάρκα του είναι, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, σχετικά λιπαρή, και στην Ιαπωνία εκτιμάται ιδιαίτερα για σασίμι· η φινλανδική Wikipedia την περιγράφει ανοιχτόχρωμη και καλής ποιότητας. Μια επισήμανση από την αγγλική Wikipedia: στον οργανισμό του συσσωρεύονται βαρέα μέταλλα, και το 2017 η υπηρεσία άγριας ζωής του Τέξας εξέδωσε για όλους τους *Makaira nigricans* που πιάνονται στα ανοιχτά του Τέξας προειδοποίηση κατανάλωσης λόγω υδραργύρου.

Και ο πληθυσμός; Η IUCN τον κατατάσσει ως «Vulnerable» — τρωτό (FishBase: αξιολόγηση στις 10 Μαΐου 2021). Η γερμανική Wikipedia γράφει ότι το απόθεμα θεωρείται υπεραλιευμένο στον Ατλαντικό και στον Ινδικό Ωκεανό· ο παγκόσμιος πληθυσμός μειώθηκε μεταξύ 1987 και 2014 κατά περίπου 33 έως 37 %. Η Greenpeace τον έβαλε το 2010 στην κόκκινη λίστα της για ψάρια κατανάλωσης (αγγλική Wikipedia). Το FishBase εκτιμά την ανθεκτικότητά του ως «χαμηλή» — τα αποθέματα χρειάζονται 4,5 έως 14 χρόνια για να διπλασιαστούν —, την ευπάθεια στην αλιεία ως «μέτρια έως υψηλή» (52 στα 100), και στην κλιματική αλλαγή το ίδιο (50 στα 100). Τη μεγαλύτερη πίεση ασκούν, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, τα παραγάδια της αλιείας τόνου, όπου πιάνεται ως παρεμπίπτον αλίευμα· στις ΗΠΑ όλα τα σκάφη πρέπει να απελευθερώνουν τις Ιστιοφορίδες που πιάνουν σε απόσταση έως 200 μιλίων από την ακτή. Ελάχιστα μεγέθη, όρια αλιευμάτων και υποχρεώσεις απελευθέρωσης τα ρυθμίζει κάθε χώρα μόνη της — έλεγξέ τα επί τόπου.

Έξι αντιφάσεις, που τις αφήνουμε ανοιχτές

Ένα είδος ή δύο; FishBase: δύο (*M. nigricans* στον Ατλαντικό, *M. mazara* στον Ινδοειρηνικό), αλλά παραδέχεται ότι πολλοί επιστήμονες βλέπουν μόνο ένα. Αγγλική Wikipedia: συνήθως ένα· τα γενετικά δεδομένα μιλούν για το ίδιο είδος, μια άλλη μελέτη όμως βρήκε «εντυπωσιακό» διαχωρισμό στο γονιδίωμα. Γερμανική: όλο και περισσότερο ένα. Ιαπωνική: συνειδητά δύο — και αναφέρει ότι ο FAO στις αλιευτικές του στατιστικές συγκεντρώνει ήδη και τους δύο κάτω από ένα όνομα.
Μεσόγειος — ναι ή όχι; Το FishBase αναφέρει μόνο τον Ατλαντικό, η αγγλική Wikipedia τον χαρακτηρίζει ενδημικό του Ατλαντικού, η ρωσική γράφει «μόνο στον Ατλαντικό». Η νορβηγική και η τουρκική Wikipedia όμως περιλαμβάνουν τον *Makaira nigricans* στους καταλόγους ειδών ψαριών της Μεσογείου. Ο νορβηγικός κατάλογος αναφέρει αμέσως πριν μάλιστα έναν ακόμη μεγάλο μάρλιν, τον *Makaira indica*, που φέρεται να μπήκε μέσω της Διώρυγας του Σουέζ.
Πόσο βαρύς; FishBase: 636 kg, όσο και το ρεκόρ της IGFA. Αγγλική Wikipedia: 818 kg ως το υψηλότερο δημοσιευμένο βάρος, στα μεγάλα θηλυκά 540 έως 820 kg ανάλογα με την πηγή. Εβραϊκή: έως 829 kg. Ολλανδική: πάνω από 900 kg. Γαλλική: έως 600 kg. Η γερμανική δίνει ως υψηλότερο επιβεβαιωμένο από την IGFA βάρος ακόμη τα 581,51 kg και αναφέρει αφηγήσεις ψαράδων για 680 kg.
Πόσο γρήγορος; Αγγλική Wikipedia: μέγιστη 72 km/h, συνήθως κάτω από 4,5 km/h. Ιταλική: μέγιστη 81 km/h, διαρκής μέγιστη γύρω στα 36 km/h. Ολλανδική: 90 km/h — το ταχύτερο υδρόβιο ζώο. Γαλλική: περίπου 8,3 μέτρα το δευτερόλεπτο, δηλαδή περίπου 30 km/h.
Πότε ωριμάζει, πόσο ζει; FishBase: τα αρσενικά στα περίπου 80 cm, τα θηλυκά στα 50 cm — και τα θηλυκά μεγαλύτερα. Γαλλική Wikipedia: θηλυκά στα 2 χρόνια με 178 έως 221 cm. Αγγλική: κατά βάρος, 35 έως 44 kg και 47 έως 61 kg. Στην ηλικία: FishBase σχεδόν 20 χρόνια, η γαλλική 20, η αγγλική, η ρωσική και η φινλανδική 18 χρόνια για τα αρσενικά και 27 για τα θηλυκά.
Απειλούμενος ή όχι; Το FishBase και η αγγλική, η γερμανική, η ρωσική και η ιαπωνική Wikipedia: η IUCN τον κατατάσσει ως τρωτό. Η ολλανδική Wikipedia γράφει ότι η IUCN τον χαρακτηρίζει «μη απειλούμενο».

Πέντε ονόματα που οδηγούν στο λάθος ψάρι

«Black marlin», «marlin negro». Ο κατάλογος ονομάτων του GBIF δίνει για τον *Makaira nigricans* στα αγγλικά και τα «Black marlin» και «Cuban black marlin», στα ισπανικά το «Marlin negro». Ο πραγματικός black marlin, ο «μαύρος μάρλιν», είναι όμως άλλο ψάρι, ο *Istiompax indica* — και γι’ αυτόν το GBIF δίνει ακριβώς τα ίδια ονόματα, black marlin και marlin negro.
Το μαύρο σημαίνει μπλε, το λευκό σημαίνει μαύρο. Στα ιαπωνικά ο αγγλικός blue marlin είναι «μαύρο» ψάρι: クロカジキ (kurokajiki), κατά λέξη «μαύρος μάρλιν», και ο ατλαντικός λέγεται ニシクロカジキ. Ο αγγλικός black marlin αντίθετα λέγεται στα ιαπωνικά, σύμφωνα με το GBIF, シロカジキ (shirokajiki) — «λευκός μάρλιν». Και σκέτο クロカジキ σημαίνει στην ιαπωνική Wikipedia τον μάρλιν του Ινδοειρηνικού, *M. mazara*· το GBIF δίνει το όνομα και για τους δύο.
«Picudo blanco». Το GBIF καταγράφει για τον *Makaira nigricans* στα ισπανικά και τα «Picudo blanco» και «Merlin rayado» — δηλαδή «λευκό ψάρι με ράμφος» και «ριγωτός μάρλιν». Ο λευκός μάρλιν όμως λέγεται στα ισπανικά aguja blanca ή marlin blanco, και ο «ριγωτός μάρλιν» (striped marlin) είναι στα αγγλικά ξεχωριστό είδος. Σίγουρο στα ισπανικά είναι μόνο το aguja azul.
«Espadarte». Η πορτογαλική Wikipedia τον λέει και espadarte-azul, το GBIF επιπλέον «Espadarte-sombra». Όμως espadarte στα πορτογαλικά είναι ο ξιφίας (GBIF). Και το «Peixe agulha» το GBIF το δίνει στα πορτογαλικά και για τα δύο ψάρια.
Peito, castero, ocean gar. Στη Μαδέρα λέγεται, σύμφωνα με την ιαπωνική Wikipedia και το GBIF, Peito, στην Κούβα, σύμφωνα με την ιαπωνική Wikipedia, Castero ή Aguja de caste. Παλιά αγγλικά ονόματα είναι, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, τα ocean gar και ocean guard. Και στα ελληνικά; Ούτε το GBIF ούτε η ελληνική Wikipedia δίνουν δικό του ελληνικό όνομα — γι’ αυτό το άρθρο χρησιμοποιεί το επιστημονικό όνομα *Makaira nigricans*. Στα γερμανικά λέγεται, σύμφωνα με το GBIF, Blauer Marlin ή Atlantischer Blauer Marlin. Τον μοναδικό μάρλιν που περνά όλη του τη ζωή στη Μεσόγειο, τον *Tetrapturus belone*, τον εξετάζει μια χωριστή ομάδα αυτής της σειράς, όπως και τον ξιφία.

Μένει το ερώτημα με το οποίο ξεκινά κάθε άρθρο αυτής της σειράς: πότε. Βάθος, λεία και τρόπος κυνηγιού είναι γραμμένα παραπάνω, και είναι σταθερά. Αυτό που αλλάζει κάθε μέρα είναι όλα τα άλλα — και ακριβώς εκεί κρίνεται αν αξίζει μια μέρα στο νερό. Αυτό υπολογίζει το StrikeAhead: παίρνει τις συνθήκες στα δικά σου νερά και σου λέει πότε αξίζει η διαδρομή. Και επειδή το μπλε νερό στα ανοιχτά ενός νησιού του Ατλαντικού δεν το διαβάζεις από την πρώτη μέρα, το StrikeAhead Pathfinder σου λέει με ποιον θα βγεις: επιλεγμένοι οδηγοί και καπετάνιοι, ελεγμένοι προσωπικά πριν από την καταχώριση — άδεια και ασφάλιση —, με επαληθευμένες ψαριές αντί για διαφημιστικές φωτογραφίες, χωρίς πληρωμένη κατάταξη και για σένα ως ψαρά χωρίς προμήθεια μεσολάβησης.

Ψάρεψε τη σωστή στιγμή →